Kendim Üzerine Düşünceler - 3
İnsan kendisini tanımaya çalışırken bazen hiç beklemediği karakterlerle karşılaşabiliyor. İlk düşüncemde içimdeki kötü adamı, ikincisinde ise şövalyeyi aramıştım.(evet fotosu samuray okey samuraylar şövalye değil…) Şimdi biraz daha farklı bir karaktere bakmak istiyorum: İçimdeki korsana.
Korsan deyince aklımıza ilk gelen şey; Kuralları umursamayan(bendir), kendi bildiğini okuyan, özgürlüğüne düşkün, biraz başına buyruk ve muhtemelen başına sürekli iş açan biri. Peki, insanın içinde böyle bir karakter varsa bu gerçekten kötü bir şey midir? Yoksa bazen insanın kendi rotasını çizebilmesi için biraz korsan olması mı gerekir?(sensin metafor)
Benim korsanlığımın başlangıcı aslında çok eskiye dayanıyor. Sekiz yaşından beri bilgisayarla iç içeyim. Bilgisayarı kullanmak hiçbir zaman tek başına yeterli gelmedi. İçinde ne var, nasıl çalışıyor, bunu neden böyle yapıyor, biraz daha kurcalasam ne olur? Bir şey’in nasıl çalıştığını öğrenmek benim için çoğu zaman onu kullanmaktan daha keyifliydi.
Bir şey’i kullanabilmek güzel ama asıl mesele benim için onu çözmekti. Bir sistemin çalışma mantığını anlamak, parçalarını birleştirmek ve normalde göremediğim şeyleri keşfetmek... Sanırım içimdeki korsanın ilk gemisi bilgisayarın başında inşa edildi.
Açılmaması Gereken Kapılar
On altı, on yedi yaşlarında olduğumu düşünelim. Bilgisayarlarla ilgili merakım biraz daha ileri gitmiş, kendimi sistemlerin arka tarafında dolaşırken bulmuşum. Her zaman izin verilen kapılardan girdiğimi söyleyemem. Bazen merak ettiğim şeyleri öğrenmek için açmamam gereken kapıları da araladım.(kolpadayım tabi inanmayın :D)
Hatta bazı bişiyler’e eriştiğim de oldu diyelim. Birilerine zarar vermek, emeklerini çalmak veya bundan bir çıkar sağlamak gibi bir amacım yoktu. O yaşlarda daha çok yapabildiklerimin sınırını keşfetmeye çalışıyordum. Bir sistemin bug’ını bulmak, normalde ulaşamayacağım bir şey’ ulaşmak ve bunu başarmış olmak heyecan veriyordu.
Fakat insan her zaman yaptığı şeyin sonuçlarını aynı anda düşünemiyor. başlarda başarma heyecanı ağır basıyor, sonra bir noktada durup fazla ileri gittiğini fark ediyorsun. Bugün dönüp baktığımda bunu doğru bulduğumu söyleyemem. Merak, özel alanları ihlal etmek için bir gerekçe değil.
Zamanla neyi açıp neyi kurcalamamam gerektiğini öğrendim. Merakım kaybolmadı ama sınırlarım değişti. Sanırım korsanın ilk öğrendiği şeylerden biri, her keşfedilmemiş kapının açılmak zorunda olmadığıydı.
Herkes Kendi Gemisinin Kaptanı
Korsanın benim için en önemli tarafı özgürlük. Ama özgürlükten kastım yalnızca istediğimi yapmak başına buyruk olmak değil. Kimsenin benim yerime karar vermemesi, istediğim yere gidebilmek ve en önemlisi başkasının çizdiği haritaya bağlı kalmadan kendi rotamı oluşturabilmek.
Kendi dünyamda olmayı seviyorum.(kulaklığımı takmam yeterli transa geçmek içün) Bunun sebebi insanlardan nefret etmem veya kimseyle bir şey paylaşmak istememem değil. Daha çok, merak ettiklerimi anlayabilecek, aynı şeyleri konuşabileceğim insanları çevremde bulamamaktı.
Herkes kendi gemisinin kaptanıdır. Fikir alışverişi yapılabilir, aynı hedef için birlikte yol alınabilir, hatta birbirimize yeni rotalar gösterebiliriz. Fakat herkes kendi kararından sorumludur. Ben kendi gemimi yönetmek isterken başkasının gemisini yönetmeye çalışmam. Aynı şekilde bir başkasının da benim dümenime geçmesini beklemem.(dalgasız denizde herkes dümenci diyip boşumuzu yapalım şurda)
Kurallar, Otorite ve Biraz Kurnazlık
İlginç bir tarafım var: Özgürlüğüne bu kadar düşkün bir “korsan” olmama rağmen kurallarla aram tamamen kötü değil. Hatta çoğu zaman kurallara uyarım.(bazen inanılmaz kuralcı oluyorum hatta) Çünkü bir kuralın var olmasıyla onun doğru olması aynı şey değil; aynı şekilde yanlış olduğunu düşünmem de bana onu keyfime göre çiğneme hakkı vermiyor.
Bir kuralı yanlış buluyorsam onu değiştirmek için uğraşırım. Değiştiremiyorsam da kendi doğruma en yakın yolu ararım. Ama bu, otoritenin her söylediğini sorgusuz kabul ettiğim anlamına gelmiyor.
Karşımdaki kişi benden daha güçlü, daha zengin veya daha yetkili olabilir. Böyle bir durumda onunla doğrudan çatışmak yerine zekâmı kullanmayı tercih ederim.(zekam : 60 kelime biliyor ateş yakabiliyor) Çünkü her duvarı yıkarak aşmak zorunda değiliz. Bazen etrafından dolaşmak, bazen bir kapının nasıl açıldığını çözmek, bazen de karşı tarafın beklemediği bir hamle yapmak daha mantıklıdır. :D
Satranç gibi düşünün. İyi bir oyuncu yalnızca sıradaki hamlesini değil, birkaç hamle sonrasını da hesaplar. Hatta bazen rakibinin hangi hamleyi yapacağını değil, hangi hamleyi yapmasını istediğini düşünür.
(Bu arada kendime bir not: Bir sonraki karakter A Chess Player mı olsa? böyle giderse kendime ansiklopedi yazacağım. Extreme narsizm gibisinee)
Benim için kurnazlık da biraz böyle bir şey. Her şeyi açıkça ortaya koymak zorunda değilim. Gerektiğinde blöf yaparım, planımı gizlerim ve karşımdakinin beni yanlış okumasına izin veririm. Kimse takdir etmese bile kusursuz bir planı uygulamış olmak bana yeter.(satranç oynarsak hep ben kazanırım :D)
Korsanın Hazinesi
Pekiiii, bir korsanın hazinesi ne olmalı?
Altın mı, güç mü, şöhret mi? Sanırım hiçbiri.
Benim için en değerli hazine, keşke demeden yaşamış olmak. Yaşadığın maceralar, gittiğin yerler, karşılaştığın insanlar ve edindiğin tecrübeler...
Özellikle de “kaybederek kazandığın tecrübeler”. Çünkü bazı şeyleri kitap okuyarak, birini dinleyerek veya uzun uzun düşünerek öğrenemiyorsun. Bazen bir şeyi gerçekten anlamak için onu yaşaman, hatta kaybetmen gerekiyor. Belki de tecrübe dediğimiz şeyin en önemli tarafı bu.
Eskiden olsa kaybetme ihtimalini bilsem bile açık denizlere çıkardım. Zaten uzun süre açık denizlerde yaşadım. Belirsizlik, keşif, yeni yerler ve yeni ihtimaller... Bunlar benim için oldukça ilgi çekiciydi.
Ama bugün aynı cevabı veremiyorum.
Bugün güvenli limanı seçiyorum. Güvenli limanını bulup kaybetmiş birisi olarak...
Huzuru bulan bırakmak istemez ya, haklı olarak. Eskiden bir sonraki maceranın ne getireceğini merak ederdim. Şimdi ise insan bazen elindekilerin kıymetini biliyor. Her kayıp yeni bir tecrübe kazandırıyor olabilir ama yeterince kaybettikten sonra insanın ekstra bir kayba ihtiyacı kalmıyor. Zaten düzenli olarak kaybediyoruz, ekstrasına gerek yok.
Sanırım korsanımız zamanla bunu öğrendi.
Emekli Bir Korsan
Bugün dönüp baktığımda içimdeki çocuğun hâlâ orada olduğunu görüyorum. Hâlâ her şeyi kurcalamak, nasıl çalıştığını anlamak, yeni şeyler öğrenmek ve kendi rotamı çizmek istiyorum. Hâlâ bildiğimi okuyorum.(can çıkar huy çıkmaz) Yalnızca artık eskisi gibi her bilinmeyene balıklama atlamıyorum.
Korsan olan tarafı ise mecburen emekli ettik.(şşşşşiiiiişşş :D)
Belki artık eskisi kadar açık denizlere çıkmak istemiyorum. Belki güvenli limanın ne demek olduğunu öğrendim. Belki de bazı yolculukların bedelini fazlasıyla ödedim.
Ama arada dönüp o eski gemiye baktığım oluyor. Bir zamanlar sınırlarını bilmediğim denizlerde dolaşan, her kapının arkasında ne olduğunu merak eden, bir şeyleri çözmek için saatlerini harcayan o çocuğu özlüyorum.
Şimdi düşününce, korsanın hazinesinin yalnızca yaşadıkları olmadığını anlıyorum. Bir de geride bırakamadığı merakı var.
Peki, insan büyüdükçe içindeki bazı karakterleri gerçekten geride mi bırakır, yoksa yalnızca onlara eskisi kadar söz hakkı mı vermez?
Belki de korsan ölmedi. Sadece gemisini kıyıya çekti. Arada bir denize bakıp eski günleri hatırlıyor.
Bir sonraki düşüncemde görüşmek üzere...
